Το φαινόμενο της απλής έκθεσης είναι η τάση μας να συμπαθούμε περισσότερο πράγματα, ανθρώπους ή ιδέες απλώς και μόνο επειδή τα έχουμε συναντήσει ξανά. Η οικειότητα μόνη της, χωρίς καμία άλλη θετική εμπειρία, αρκεί για να αυξήσει την προτίμησή μας.
Το βλέπεις στο τραγούδι που στην αρχή σου φαινόταν αδιάφορο και μετά από μερικές ακροάσεις το σιγοτραγουδάς, ή στον συνάδελφο που στην αρχή σου ήταν ουδέτερος και σταδιακά τον βρίσκεις συμπαθή. Οι διαφημιστές το ξέρουν καλά: η επανάληψη ενός λογότυπου χτίζει μια αίσθηση εμπιστοσύνης χωρίς κανένα επιχείρημα.
Ψυχολογικά, το οικείο μάς καθησυχάζει γιατί απαιτεί λιγότερη νοητική προσπάθεια και μοιάζει πιο ασφαλές. Αυτό έχει και τη σκοτεινή του πλευρά: μπορεί να μένουμε σε καταστάσεις, συνήθειες ή σχέσεις όχι επειδή μας κάνουν καλό, αλλά επειδή μας είναι γνώριμες. Η οικειότητα μπερδεύεται εύκολα με την ασφάλεια.
Το να το αναγνωρίζεις σε βοηθά να ξεχωρίζεις το «μου αρέσει» από το «το έχω συνηθίσει». Αν νιώθεις ότι η συνήθεια σε κρατά σε δρόμους που δεν σε εκφράζουν, ένας χώρος αναστοχασμού μπορεί να βοηθήσει· δες τις υπηρεσίες μας.