Το φαινόμενο Ζαϊγκάρνικ πήρε το όνομά του από την ψυχολόγο Bluma Zeigarnik, που παρατήρησε κάτι περίεργο: οι σερβιτόροι θυμόντουσαν με λεπτομέρεια τις παραγγελίες που δεν είχαν ακόμη πληρωθεί, αλλά τις ξεχνούσαν μόλις έκλεινε ο λογαριασμός. Το συμπέρασμα ήταν ότι ο εγκέφαλος κρατά ενεργές στη μνήμη τις ημιτελείς εργασίες, σαν να αρνείται να τις αφήσει μέχρι να ολοκληρωθούν.
Το ζούμε συνεχώς. Ένα email που δεν απαντήσαμε, μια δύσκολη συζήτηση που μείναμε στη μέση, μια εκκρεμότητα που αναβάλλουμε — όλα αυτά επανέρχονται σαν διακριτικά χτυπήματα στην πόρτα της προσοχής μας, συχνά ακριβώς την ώρα που θέλουμε να ξεκουραστούμε. Αυτή η εσωτερική ένταση είναι που κάνει τις ανοιχτές υποθέσεις τόσο κουραστικές, ακόμη κι όταν δεν είναι επείγουσες.
Το φαινόμενο δεν είναι όμως μόνο βάρος· μπορεί να γίνει και εργαλείο. Το να ξεκινήσεις απλώς μια δουλειά δημιουργεί αυτή την ευχάριστη "ένταση ολοκλήρωσης" που σε τραβά να την τελειώσεις — γι' αυτό το πιο δύσκολο κομμάτι είναι συχνά το πρώτο βήμα. Από την άλλη, το να γράψεις τις εκκρεμότητές σου σε μια λίστα συχνά ηρεμεί το μυαλό, γιατί του δίνει την αίσθηση ότι κάπου κρατήθηκαν και δεν θα χαθούν.
Όταν όμως οι ανοιχτοί κύκλοι πληθαίνουν — ανείπωτα λόγια, ανεπίλυτες σχέσεις, όνειρα που μείναν στη μέση — η ένταση μπορεί να γίνει χρόνιο άγχος. Η θεραπεία βοηθά να κλείσουμε μερικούς από αυτούς τους κύκλους ή να κάνουμε ειρήνη με όσους δεν κλείνουν. Δες τις υπηρεσίες μας.