Υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους μια κριτική, ένα αργοπορημένο μήνυμα ή ακόμη και η υποψία ότι κάποιος ενοχλήθηκε, προκαλεί ένα κύμα πόνου δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με την αφορμή. Αυτή η έντονη ευαισθησία στην απόρριψη, γνωστή διεθνώς ως Rejection Sensitive Dysphoria (RSD), δεν είναι υπερβολή ούτε θέμα χαρακτήρα. Είναι ένας τρόπος που το συναισθηματικό μας σύστημα έμαθε να διαβάζει τον κίνδυνο της εγκατάλειψης.
Συχνά συνδέεται με εμπειρίες όπου η αποδοχή ένιωθε αβέβαιη ή υπό όρους. Το παιδί που έπρεπε να είναι «καλό» για να αγαπηθεί μαθαίνει να σαρώνει διαρκώς το περιβάλλον για σημάδια δυσαρέσκειας. Ως ενήλικας, μπορεί να ερμηνεύει ένα ουδέτερο βλέμμα ως απόρριψη, να αποφεύγει ρίσκα για να μην εκτεθεί, ή να αντιδρά με θυμό και απόσυρση πριν προλάβει να τον απορρίψει ο άλλος.
Το κόστος είναι μεγάλο: σχέσεις που μένουν ρηχές από φόβο, ευκαιρίες που χάνονται, μια διαρκής εσωτερική εγρήγορση. Βοηθά να αναγνωρίσεις ότι η πρώτη, συντριπτική αντίδραση δεν είναι η αλήθεια της κατάστασης, αλλά ένας παλιός συναγερμός. Ανάμεσα στο ερέθισμα και την αντίδραση υπάρχει ένας χώρος, όσο μικρός κι αν φαίνεται στην αρχή.
Στη θεραπεία, αυτός ο χώρος μεγαλώνει. Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τον πραγματικό από τον φανταστικό κίνδυνο και να μη χτίζεις όλη σου τη ζωή γύρω από την αποφυγή του πόνου. Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτά, η εστιασμένη δουλειά πάνω στην ευαισθησία στην απόρριψη μπορεί να σου δώσει πίσω ένα κομμάτι ελευθερίας.